Wzorzec FCI nr 101 /06. 04. 1998/, wersja angielska

POCHODZENIE: Francja.

DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA: 28.04.1995.

KLASYFIKACJA:

Psy do towarzystwa, stróżujące i psy umilające czas.

KLASYFIKACJA F.C.I. : 
Grupa 9 Psy ozdobne i do towarzystwa. Sekcja 11 Małe molosowate. Nie podlegają próbom pracy.

Zarys Historii Rasy

Prawdopodobnie, jak wszystkie dogowate i molosy z Epiru i Cesarstwa Rzymskiego, ten krewniak buldoga angielskiego, psów średniowiecznych Alanów i małych odmian francuskich ras dogowatych, znany dziś jako buldog francuski, jest wynikiem rozmaitych krzyżówek, przeprowadzanych przez zapalonych hodowców w robotniczych dzielnicach Paryża około roku 1880. W tym okresie, buldogi hodowali rzeźnicy i wozacy paryskiego targowiska les Halles; wkrótce jednak, dzięki niezwykłemu wyglądowi i usposobieniu, rasa zjednała sobie względy arystokratów i artystów. Rasa stała się niezwykle popularna. Pierwszy klub buldoga francuskiego został założony w Paryżu w 1880r. Pierwsze rejestracje miały miejsce w roku 1885, zaś pierwszy wzorzec ustanowiono w roku 1898, tzn. w roku, gdy francuskie Societe Centrale Canine Centrale Canine uznało buldoga francuskiego za rasę. Pierwszego psa tej rasy wystawiono w roku 1887. Wzorzec zmodyfikowany w latach 1931-1932 i 1948, poprawili w roku 1986 H.F. Reant i R. Triquet (wzorzec ten został opublikowany przez F.C.I. w 1987 r.); następnie, został poprawiony w roku 1994 przez Komitet Klubu Buldoga Francuskiego, przy współpracy z R. Triquetem.

Wzorzec Buldoga Francuskiego

Wrażenie ogólne. Typowy, mały molos . Pies mocny w swej małej postaci, krótki, zwarty we wszystkich proporcjach : szata gładka, pysk krótki i płaski, stojące uszy, ogon krótki z natury. Musi sprawiać wrażenie zwierzęcia aktywnego, inteligentnego, bardzo muskularnego , o budowie zwartej i mocnym kośćcu.

Zachowanie i charakter: towarzyski, żywy, skory do zabaw, chętny do ćwiczeń, pełen zapału. Szczególnie czuły w stosunku do swego pana i dzieci.

Głowa: musi być bardzo mocna, szeroka i graniasta, skóra pokrywająca głowę tworzy niemal symetryczne zmarszczki. Charakterystyczną cechą głowy buldoga jest cofnięcie części szczękowo-nosowej i czaszka o zwiększonym wymiarze poprzecznym (szerokości) kosztem długości.

Czaszka: szeroka, niemal płaska, czoło niemal wypukłe. Wydatne łuki nadczołowe, przedzielone bruzdą, wybitnie rozwiniętą między oczami. Bruzda nie może przechodzić nad czoło. Guz potyliczny słabo rozwinięty.

Stop: głęboko zaznaczony.

Twarzoczaszka.

Nos: szeroki, bardzo krótki, zadarty. Nozdrza szeroko rozwarte i symetryczne, skierowane ukośnie do tyłu. Budowa nozdrzy oraz zadarty nos muszą jednak umożliwiać swobodne oddychanie przez nos.

Kufa: bardzo krótka, szeroka z symetrycznymi zmarszczkami schodzącymi symetrycznie na górną wargę ( długość kufy wynosi około 1/6 całej długości głowy).

Szczęka i żuchwa: szerokie ,graniaste, mocne. Żuchwa tworzy szeroki łuk wychodzący ponad szczękę. Przy zamkniętym pysku wysunięcie żuchwy łagodzone jest przez wygięcie jej łuków bocznych.

Zęby: siekacze żuchwy nigdy nie mogą być cofnięte poza siekacze szczęki. Łuk siekaczy dolnych jest zaokrąglony. Żuchwa nie może wykazywać odchylenia bocznego ani skręcenia. Wzajemny układ łuków siekaczy nie jest ściśle określony: najistotniejsze jest schodzenie się warg w taki sposób , by zęby były zupełnie niewidoczne.

Wargi: grube, nieco luźne i czarne. Górna warga łączy się z dolną w jej środkowej części, całkowicie zakrywając zęby, które nie mogą być widoczne. Język również nie może być widoczny.

Policzki: mięśnie policzków dobrze rozwinięte, ale nie wypukłe.

Oczy: o żywym wyrazie, osadzone nisko, dość daleko od nosa a przede wszystkim od uszu. Ciemnej barwy, dość duże, wyraźnie okrągłe, lekko wypukłe, białkówki całkowicie niewidoczne, kiedy pies patrzy przed siebie. Oprawka powiek powinna być czarna.

Uszy: średniej wielkości, szerokie u nasady i zaokrąglone na końcach. Osadzone wysoko na głowie, ale niezbyt blisko siebie, noszone prosto. Otwór słuchowy skierowany ku przodowi. Skóra musi być delikatna i miękka w dotyku.

Szyja: krótka, nieco wysklepiona.

Tułów: Linia grzbietu: stopniowo wznosi się na poziomie lędźwi, a potem gwałtownie opada ku ogonowi. Taka właśnie budowa jest pożądana i jest wynikiem krótkości partii lędźwiowej.

Grzbiet: szeroki i muskularny. Lędźwie: krótkie i szerokie. Zad: skośny. Klatka piersiowa: cylindryczna i głęboka, beczkowato wysklepiona, bardzo wyraźnie zaokrąglona. Pierś: szeroka. Brzuch podciągnięty, lecz nie przesadnie( nie charci). Ogon krótki, osadzony nisko na zadzie, bardzo blisko pośladków, gruby u nasady zawęźlony lub złamany z natury i zwężający się na końcu.

Kończyny przednie: oglądane z boku i przodu - ustawione pionowo i równolegle, w pozycji stojącej kończyny przednie w znacznej odległości od siebie.

Kończyny tylne: mocne i muskularne ( nieco dłuższe niż kończyny przednie) co powoduje uniesienie zadu. nogi oglądane z boku i tyłu - ustawione pionowo i równolegle.

Szata: piękna i gładka sierść , przylegająca , lśniąca i miękka.

Maśc: jednolicie płowa pręgowana lub nie, ewentualnie z niewielką ilością bieli.

* płowa, pręgowana lub nie , ze średnią lub dużą ilością bieli.

Wszystkie odcienie barwy płowej są dopuszczalne, od czerwonego do jasnobrązowego ( kawa z mlekiem).

Całkowicie białe psy klasyfikuje się jako "płowe, pręgowane z dużą ilością bieli".

Wymiary i ciężar ciała: masa nie może być mniejsza niż 8 kg, ani też większa niż 14 kg u buldogów w dobrej kondycji. Wymiary proporcjonalne do masy.

Wszelkie odstępstwa od podanych wyżej cech należy uznać za wady i oceniać w zależności od ich stopnia.

WADY:

  • nos wąski lub ściśnięty z chronicznie charczącym oddechem
  • nie schodzące się wargi
  • jasne oczy
  • podgardle
  • odstające łokcie
  • staw skokowy stromy lub poddany do przodu
  • ogon wzniesiony, zbyt długi lub nienormalnie krótki
  • szata cętkowana
  • włos nazbyt długi
  • odbarwienie warg
  • nieprawidłowy chód

WADY POWAŻNE:

  • widoczne siekacze przy zamkniętym pysku
  • ukazujący się język przy zamkniętym pysku
  • pies "grający na bębnie" (sztywny ruch przednich kończyn)
  • miejsca pozbawione pigmentu na głowie płowych osobników
  • nadmierna lub niedostateczna waga

WADY ELIMINUJĄCE:

  • oczy niejednakowego koloru
  • nos o barwie innej niż czarna
  • zajęcza warga
  • pies, którego żuchwa układa się za szczęką górną
  • stale widoczne zęby przy zamkniętym pysku
  • uszy nie noszone prosto
  • okaleczenia uszu, ogona lub tylnych kończyn
  • ostrogi (wilcze pazury)
  • szata koloru czarnego, podpalana, myszata, kasztanowata
  • brak ogona

UWAGA:

Samce muszą mieć oba jądra całkowicie opuszczone do moszny, wyraźnie w niej widoczne.

  • Logo Pl
  • Logo FCI
  • Chinski Pupil
  • Loczek
  • LOGO F C  Kopia